Anneke Lindeman

Sinds begin jaren ’80 houd ik me bezig met educatieve projecten. Na de Reinwardt Academie voor Museologie begon ik als educatief medewerkster bij het Volkenkundig Museum Groningen, dat nu is ondergebracht in het Universiteitsmuseum. Hier ontwikkelde ik tal van begeleidende programma’s bij de wisselende tentoonstellingen en de vaste museumcollectie. Ik vond het een sport om groepen scholieren en andere bezoekers de verhalen achter de voorwerpen te laten beleven. Maar de levende werkelijkheid van andere culturen en internationale samenwerking trok steeds meer mijn belangstelling. Naast mijn museumwerk studeerde ik af in de Culturele Antropologie, met als specialisatie vrouwen en milieu in Indonesië.

In de jaren ’90 werkte ik als consulent bij het Derde Wereld Centrum Den Haag en bij COS Groningen. Ik ontwikkelde daar onder meer het succesvolle project ‘Verhalen van Ver’. In dit project verzorgen migranten en vluchtelingen gastlessen voor scholen en andere doelgroepen. Tijdens de uitvoering hiervan werd ik vaak getroffen door de persoonlijke ervaringen van de vertellers en werd voelbaar wat krachtige interactie teweeg kan brengen in een klas.
Toen eind jaren ’90 het begrip maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) op kwam, was ik ervan overtuigd dat dit niet meer weg te denken zou zijn als gespreksonderwerp tussen maatschappelijke organisaties en bedrijfsleven. Met betrokken noordelijke ondernemers organiseerde ik ronde tafel- en individuele gesprekken over internationale aspecten van MVO, zoals kinderarbeid, eerlijke lonen en corruptie.

Naast mijn werk bleef ik ook in mijn vrije tijd actief op het gebied van internationale duurzaamheid. In Den Haag was ik secretaris van de Stichting Brundtland Platform, opgericht na de verschijning van het Brundtland Rapport ‘Our Common Future’ in ‘87. Door middel van lokale voorlichtingsactiviteiten en acties vroeg het Brundtland Platform aandacht voor oorzaken van mondiale milieuproblemen zoals het gebruik van tropisch hardhout en vleesconsumptie.
In Groningen was ik van 2002 tot 2011 secretaris van Stichting Kleinschalige Ontwikkelingsprojecten (SKOP). Deze organisatie hield zich sinds de jaren ’80 bezig met het behoud en herstel van de natuur in het overgangsgebied van de Sahel naar het tropisch bos in Senegal en Gambia. Dit deed SKOP door middel van steun aan herbebossingprojecten en het ontwikkelen van economisch rendabele, kleinschalige bedrijvigheid met gebruikmaking van lokale middelen (grondstoffen, energie) zonder de bronnen uit te putten.

Sinds 2001 werk ik vanuit mijn eigen bureau als projectleider in opdracht van noordelijke maatschappelijke organisaties en gemeenten.
Daarnaast ontwikkel ik educatieve projecten met een maatschappelijke inhoud.